جرب یک واژه عمومی برای عفونت پوست توسط مایت ها است. مایت های سارکوپس اسکابئی کنیس و دمودکس کنیس از مهمترین علت ایجاد جرب یا گری در سگ هستند.

جرب اسکابئی

 جرب اسکابئی( گال) شایع تر و بسیار مسری است. علایم بیماری حدود دو ماه پس از آلودگی ظاهر می شود، در نتیجه در طی این مدت بیماری می تواند منتقل شود ولی متوجه آن نشویم.

مایت ها در ابتدا قسمت های فاقد مو بدن مثل داخل گوش ها، زیر بغل و شکم را ترجیح می دهند. بعد از گزش، محل آن قرمز، ملتهب و خارش می گیرد. سگ شروع به خاریدن خود می کند و موهای آن قسمت می ریزد. کم کم  متورم و پوست دلمه می زند و خشن می شود و در نهایت زخم ایجاد شده و دچار عفونت های ثانویه می شود. اگر بدون درمان باقی بماند، گره های لنفاوی نیز می توانند متورم شوند.

جرب دمودکس

جرب دمودکس که نام دیگر آن جرب قرمز است. این جرب بخش نرمال فلور پوست است و هرگاه سیستم ایمنی ضعیف شود، تعداد آن ها زیاد می شود و ایجاد بیماری می کند.این مایت ها توسط مادر به توله هایش منتقل می شود ولی اغلب  سیستم ایمنی آن را سرکوب می کند. مگر اینکه سیستم ایمنی ضعیف باشد و باعث بروز بیماری شود. سگ های مسن تر که به علت بیماری های مثل سرطان، دیابت و کوشینگ که سیستم ایمنی ضعیفی دارند، مستعد آلودگی با جرب دمودکس می شوند.

جرب دمودکس می تواند سه فرم در سگ داشته باشد:

• لوکالیزه

تکه های بی مو و فلس مانند بر روی صورت سگ ایجاد می شود. به ویژه در توله سگ ها رایج است.

• جنرالیزه

قسمت های بیشتری از بدن به صورت تکه تکه درگیر می شود و عفونت ثانویه ایجاد می شود. معمولا در سگ های زیر ۱۸ ماه که دارای نقص ایمنی هستند اتفاق می افتد. و اگر در سگ های مسن تر بروز کند، نشان از ضعیف بودن سیستم ایمنی بدن آن است.

• پودودرماتیت

زمانی است که فقط روی پا و پنجه تاثیر می گذارد. عفونت های باکتری معمولا با این بیماری ایجاد می شوند و درمان و تشخیص آن سخت است. نژادهای الد انگلیش شیپداگ و شارپی مستعد این بیماری هستند.

قابل توجه است که انسان ها می توانند توسط جرب سگ آلوده شوند ولی به علت اینکه جرب سگ نمی تواند در پوست انسان سیکل زندگی خود را کامل کند، عفونت در انسان کوتاه مدت است.

سایت دامپزشکی دکتر مبین